Can tam bir aydede manyağı oldu. Öncelikle bunu söylemeden edemeyeceğim.. Gökyüzü etkinliği aslında bizim gökyüzünü tanımaya başladığımız dönemle tam olarak örtüşen bir zamana denk geldi. Can arabada giderken, gökyüzünün hafifçe kızıllaşmış ve grileşmiş halini görüp, telaşla ve heyecanla bana neler olduğunu sormuştu. ben de ona anlatmıştım, dünyamızın güneşe sırtını döndüğünü, bu yüzden havanın karardığını, ertesi sabah yeniden barışacaklarını, ama bu sırada bizi aydedenin aydınlatacağını, bazen aydedenin bulutların arkasında uyuyakaldığını bu yüzden görünmediğini.. Can da büyük bir dikkatle dinlemiş ve çok eminim ki anlamıştı.
Sonra babannesinin balkonundan büyük bir netlikte görünen kuzey yıldızı ile tanıştırmıştım onu. Aydede ortalarda görünmüyordu. Ama kuzey yıldızı da ilgisini çekmiş, işaret parmağın hedefinde yer almıştı günlerce. Sonra aydede göründü ve kuzey yıldızı hedeften ve gözden düştü. Hatta Can'ın bütün gün De-de, de-de diye dolaşmasına sebep oldu. Ona gündüzleri de-de'nin olmadığını, sadece akşamları hava kararınca geldiğini söyledik. Bu kez dedenin gelişiyle anne babanın gelişi arasında bağlantı kurarak, dedeyi görünce bizim geleceğimizi, biz gelince dedenin çıkacağını düşünmeye başladı. Ama gökyüzü bu rahat durmadı ki, yağmurlar başladı, hava gündüzleri de karanlık olmaya başladı. Can da bana telefonda "Dede, anne del" demeye tabi. Yani hava kararmıştı, aydede yine bulutların üstünde uyuyakalmıştı anlaşılan ama oradaydı hava karardığına göre ve annenin de eve gelmesi gerekiyordu. Neyse ki yağmurlar bir süre devam etti de çiseleyen yağmurun altında koluna değen "Bbuuu"ların bulutlardan geldiğini, bulutların güneşin önünü kapattığını, güneşin bu işe çok kızdığını anlattık ona.
Bulabildiğim kadar gökyüzü ve gökyüzündekiler resimleri gösterdim Can'a. Öncelikle müptelası olduğu resimli okul ansiklopedilerinin coğrafya ve bilim sayılarından. Çeşit çeşit gökyüzü, uçak, roket, helikopter, ay, güneş resimleri.. Hatta Can için gökyüzüyle eşdeğer Uuuuuuu! minare resimleri.. Kah ellerini havalara kaldırarak, kah balkona koşup gökyüzünü göstererek, kah uçak gibi havalarda kollarını savurarak hepsini dikkatle inceledi. Sonra internetten daha renkli resimler bulup gösterdim. Ama hepsinde favorisi aydedeydi, aydedenin tahtına ne uçaklar oturabildi, ne güneş ne de gökkuşağı. Biz de aydede resmi bulamayınca aydedeyi çizmeye başladık. Ben hilal şeklinde çiziyordum, Can yuvarlak.. Ee, tabi aydede bu, o da gökyüzü gibi yanar döner.. Bir yuvarlak oluyor bir hilal.. Durduğu gibi durmuyor ki!! "Alla alllaaaaa" Sonra aydede şarkıları söyledim Can'a. Tam sözlerini bilmediğim için kendi uydurduğum sözlerle biraz ama olsun, Can yine de büyük memnuniyetle dinledi. "Aydede aydede aydedeeee, aydede aydede aydedeeee.. Geceleri ışık saçarsın, gündüzleri saklanır kaçarsın" (dedim ya sözler uydurma, aslı nasıl bilmiyorum..)
Gökyüzü etkinliğine son noktayı "Canı Sıkılan Aydede" kitabıyla koyduk. Hem de ne nokta, üç nokta ya da daha çok. Daha noktalamamız bitmedi. Her gördüğümüze anlatıyoruz :) Aydedenin gökyüzünde tek başına canı çok sıkılmış, buluttan aşağı bakmış, bir AYçiçek tarlası görmüş. Hoooppa diye oradan inip, hemen bir ayçiçeği olmuş, bütün gün diğer ayçiçekleriyle beraber güneşe yüzünü dönmüş, ama bir gün kamyonlar gelmiş, ayçiçeklerini toplayıp çekirdeklerinden yağ yapacaklarmış, aydede oradan kaçıp bir pastanedeki AYçöreklerinin yanına gitmiş. Bir adam gelmiş ayçöreği isteyince, kağıda sarıldığı gibi adama verilmiş, tam adam onu HAAAM yiyecekken Pıır diye kaçıp kitapçıdaki bir kitabın kapağına konmuş. Aynı gün küçük bir kız annesiyle gelip kitabı almış, annesi kıza her akşam masallar okurken aydede de dinlemiş ve hepsini öğrenmiş. Sonra gökyüzüne gidip, her gece yıldızlara masallar anlatmış, canı da bir daha hiç sıkılmamıııışş. Hikaye ilgi çekici anlaşılır resimlerle süslendiği için Can çok ilgilendi. Şimdi de "dede, hoooppaa.. Mama, ham, ınnnn..." diyerek anlatıyor. "Aydedenin canı sıkılmış" diye başlar başlamaz, kitaptaki ilk resimde kollarını bağlamış aydede gibi kollarını birbirine dolamaya çalışıyor :) Çok eğleniyoruz. Walla bu etkinlik konusunu seçen kimdi bilmiyorum ama allah razı olsun demeden geçemeyeceğim.. İlk etkinliğmize CANı gönülden katılmış olduk biz de..
Can (17 aylık) ve annesi Berna
bernacan.blogspot.com
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Her şey bittikden sonra bir kezde anneanne için saydık gökyüzündekileri.Ama o kartonları elinden bırakmayı hiç istemedi.Teyzesi işden geldiğinde yapdıklarımızı gösterme hevesi ile öyle bir koşduki kartonları almaya çok kötü kaydı mermer üzerinde ve birden boylu boyunca yerde buldu kendini.Normal zamanda bu şekilde düşmüş olsaydı dakikalarca ağlar susmak bilmez epey bi nazlanırdı ama ağlamak aklına bile gelmeden kartonları kaptığı gibi teyzesinin önüne koydu.AYDEDE,AYDEDE dedi.
İLK COĞRAFYA BİLGİSİ AY DEDE: Torun Mete’nin ay dede ile tanışması alınan ayakkabılarıyla oldu. Üzerine ay dede şekli yapıştırılmış ayakkabılarını çok sevmişti. “Hani ay dede?” dediğimizde pabucunu gösteriyordu. Mete’nin ilk coğrafya bilgisini, ayakkabıları aracılığıyla edindi. 
AKŞAMLARI AY DEDE İLE BULUŞMA: Mete yazlıkta bizimle 10 gün kaldı. Şansına dolunay vardı gökyüzünde. Bir akşam yürüyüşe çıktığımızda gökteki dolunayı fark etti. Eliyle "bak, bak" diye gösterince “ işte aydede o. Yanındaki parlayan şeyler de yıldızlar.” dedik. Artık her akşam arabasına koyuyorduk Mete’yi. “Hadi ay dede bizi bekliyor, ona gidelim.” diyorduk. Arabaya kuruluyor, ay dedeyi seyrede seyrede uyuyordu. Ama artık “Ay dede nerede?” dediğimizde pabucuna bakmıyor, gökyüzünü gösteriyor.
İşte böyle birşey çıktı. Fakaaaat hazırladığımız boyalı karışım kurudukça ufalandı. Bir dahaki sefere 1 bardak kaynayan suya 1/2 bardak unu karıştırarak ekleyecek ve kısa bir süre pişirip soğutacak ve boya ile öyle karıştıracağım. Hem yapısının hem de yapışkanlığının daha başarılı olacağını düşünüyorum.
Sinan'ın bu iş çok hoşuna gitti ve aynı gün tekrar yapmak istedi. Bu kez yapıştırıcı ile kes-yapıştır çalışması yaptık. Benim aklıma gelmeyen gökkuşağını kendi kesip ekledi. Gökkuşağı dediğim de kolajda anlamsız görünen kağıt parçaları oluyor:)
Şu an dolabındaki oyuncaklar materyallerdem daha fazla olsa da amacımız zamanla dolabın sadece materyal dolabı haline gelmesini sağlamak(ilerde yetmeyecek ve daha büyük bir dolaba ihtiyaç olacak diye düşünüyorum)...
Büyüyorum eğleniyorum öğreniyorumun bu haftaki aktivitesi müzik olunca çok sevindik kızımla. Halihazırda nasılda keyif aldığımız bir konu ama bu aktivite adına hem kendimizi geliştirecek, hemde yeni birşey öğreneceğimiz bir şeyler yapalım dedik. Bununla ilgili yeni bir müzik aleti alabilirmiyiz acaba diye dolandık oyuncakçılarda. Ama sonra orjinal bir müzik aleti almakdansa elimizdeki bütün materyallerden yeni sesler bulmak ve bu yeni seslere uygun yeni şarkılar yazmak amacımız oldu. Öncelikle elimizde var olan müzik aletlerimizden kızım sesler çıkartırken, annesi kızının istediği temada şarkılar uydurdu. Ama bir şartla müzik susunca anne de sustu. Mesela anne sordu sana ne hakkında şarkı söyleyim...elma derse, anne elmaya güfte yazarken, kızı da bestesinden sorumlu oldu. Ortaya tabiki korkunç ritimler ve acayip sözler çıktı, ama kızım müzik ile annesini isterse susturup isterse şarkı söylemeye başlatabildiği için çok memnundu. Oyunumuzun adını orkestra şeflikçiliği koyduk. En azından kızım daha tam söyleyemesede bu ad çok yakıştı bu oyuna:))
Bundan sıkılıncada ikinci aktivitemize geçtik. Önce odasında eline verdiğim darbuka kadar ses çıkartacak kutu bulmaca oynadık. Sonra da bulduğumuz bütün devşirme darbukaları dizip önüne oturup ksilofonun çubuğuyla hepsinden ayrı ayrı sesler çıkarttık. Çook eğlendik ve herhangi birşeyin müzik yapmak için kullanılabileceğini keşfettik. Okay Temiz'in tahtına yakında varis oluruz bu gidişle:))
Kayıtlar
.jpg){kind=link}